to live

อยากจะกลับไปแก้บล็อคที่อัพไปครั้งก่อนจริงๆครับ

 

เพราะอิสระที่ว่านั้น

 

มันได้มลายหายไปจากข้าพเจ้าภายในเวลา 2 วัน

 

ข้าพเจ้าลืมไปเสียสนิทว่าเคยได้ไปรับปากเพื่อนๆว่าจะเป็นสต๊าฟร้องเพลงของอินเตอร์

 

และยังมีงานถ่ายวีดีโอสื่อการสอนที่คาราคาซังมาตั้งแต่ยังไม่ปิดเทอม

 

....

 

ซ้อมร้องเพลง จันทร์ ถึง ศุกร์

 

ซ้อมละครตอนเช้า วันไหนบ้างไม่รู้

 

ถ่ายวีดีโอ เสาร์ อาทิตย์

 

อืมมมห์

 

.....

 

 

 

.....

 

แต่..ก็นะ

 

รอมานานแล้วครับ กับช่วงเวลานี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันที่ 13 -14 เมษายนของทุกปี

 นอกจากจะเป็นวันที่ร้อนเดือดกระตุ้นอารมณ์กระฟัดกระเฟียดของทุกคน และเป็นวันปีใหม่ไทย ซึ่งก็คือวันสงกรานต์แล้ว ทุกท่านทราบหรือไม่ครับ

ว่าวันที่ 13 และ 14 เมษายนของทุกปี

เป็นวันคนชรา และ วันครอบครัวอบอุ่น อีกด้วย

 

แต่หลายคนมักหลงลืมวันสำคัญสองวันนี้

เล่นกันเลยเถิด จนมีคนบาดเจ็บล้มตายกันเป็นว่าเล่น โดยไม่เคยคิดคำนึงถึงคนที่เค้าเป็นห่วง เลี้ยงเรามาแต่อ้อนแต่ออก

 

ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่เพิ่งรู้ว่ามันมีวันสองวันนี้บรรจุอยู่ในตารางวันเล่นสงกรานต์อันแสนสนุกสนานของข้าพเจ้าด้วย

 

เมื่อวาน ข้าพเจ้าได้ไปเข้าร่วมประเพณีการละเล่นสงกรานต์นี้ที่ถนนสีลม

ศูนย์รวมเหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาว

เดินไปได้ซักพัก

สายตาของข้าพเจ้าได้ไปสะดุดกับภาพๆหนึ่ง

มียายแก่ๆคนหนึ่ง นั่งถือขันอยู่ริมถนน ขอเศษสตางค์จากฝูงชนที่บ้างสาดน้ำ บ้างเล่นแป้ง บ้างฉวยโอกาสนี้จับเนื้อต้องตัวหญิงสาว ซึ่งอาจจะเป็นพี่ น้อง เพื่อน ลูก หรือญาติของคนอื่น

 

ลุงแก่ๆเดินเก็บขวดที่ไม่ใช้แล้วริมถนน

 

คนชรามากมายที่บ้านพักคนชรา ไม่ได้รับการเหลียวแลแม้จากครอบครัวของตนเอง

 

ทำไมชีวิตของพวกท่านเหล่านั้นถึงเป็นเช่นนี้

ครั้งหนึ่ง ทุกคนอาจลืมไปแล้วว่า พวกเขาเคยเป็นบุคลากรที่ขับเคลื่อนประเทศชาติให้เดินมาได้จนถึงทุกวันนี้

พวกเขาเคยเลี้ยงพวกคุณมาจนคุณเติบใหญ่

 

อย่าหลงระเริงไปกับสังคมจนเกินไป จนลืมคนข้างหลัง

คนแก่คนเฒ่า เขาก็ต้องการได้รับความรัก ความใส่ใจ ไม่ต่างกับพวกเราเลย

สนใจ ดูแลพวกท่านบ้าง ถึงแม้บางทีท่านจะขี้หลงขี้ลืม ขี้บ่น และทำให้เรารำคาญบ้าง

แต่ยังไงความรักที่ท่านมีต่อเรา มันไม่ได้ชราไปตามวัยหรอกครับ

 

บอกรัก และดูแลอาม่า อากง ญาติผู้ใหญ่ และคนในครอบครัวเราบ่อยๆนะ ก่อนที่จะไม่ได้บอก

 

 

 

 

 

เกิดอารมณ์อยากไปเที่ยวขึ้นมาอย่างรุนแรง

 

รู้สึกว่าชีวิตค่อนข้างจำเจขาดเรื่องราวใหม่ๆซะเหลือเกิน

เหนื่อยกับสภาพชีวิตตอนนี้อย่างแรง

 

ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีผลงานเห้รัยเลย

 

มีแต่เรียนไปวันๆ

 

 

 

 

อยากไปที่ไหนซักแห่ง ใกลๆ หวะ

 

 

 

เจอผู้คนใหม่ๆ สภาพแวดล้อมใหม่ๆ

 

ชีวิตกูพักนี้มีแต่ บ้าน คณะ สยาม

 

ครวย

 

เบื่อสาดดดดดดดดดด

เบื่อเรียน

เบื่อกับข้าวคณะ

เบื่อสามย่าน

เบื่อฝนตก

 

เบื่อกิจการคณะ ระบบคณะ

เบื่อการเมือง

 

ก่อนที่กูจะรู้สึกไร้ค่ามากกว่านี้

ถึงเวลาหรือยัง

 

ที่จะ

 

ออกไป

 

ที่ไหน

 

ซักแห่ง

 

ที่ไม่ใช่

ที่นี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้ตั้งใจแอบอ้างเอาชื่อเพลงพี่โจอี้มาตั้งชื่อบล็อคให้เสี่ยงต่อการโดนเก็บค่าลิขสิทธิ์แต่อย่างใด

 

แต่ช่วงนี้ชีวิตมันเนือยๆ วุ่นๆยังไงพิกล(เอ๊ะ อัพไปก็งงไป??)

 

เกิดอาการขี้เกียจอัพบล็อคขึ้นมาอย่างประหลาด

 

อากาศร้อน บ้านเมืองระอุ

 

ไล่กันเข้าไป หน้าด้านอยู่กันเข้าไป

 

คนบ้าทุบทำลายองค์ท้าวมหาพรหม

 

ก็โดนรุมประชาทัณฑ์ตายตกตามซากพระรูปไป

 

ข้าพเจ้าก็ยังต้องเรียนเข้าไป ทำรายงานเข้าไป

 

พบว่าช่วงนี้ตัวเองอารมณ์แปรปรวน ควบคุมไม่ค่อยจะอยู่

 

 

 

ข้าพเจ้ารีบใช้ชีวิตไปรึเปล่านะ

 

พอรีบ รายละเอียดที่ควรจะได้มันก็ไม่ได้

 

ชีวิตบางช่วงผ่านไปอย่างไร้ค่า เพราะเราร้อนรนรีบเร่งเกินไป