อยากจะกลับไปแก้บล็อคที่อัพไปครั้งก่อนจริงๆครับ

 

เพราะอิสระที่ว่านั้น

 

มันได้มลายหายไปจากข้าพเจ้าภายในเวลา 2 วัน

 

ข้าพเจ้าลืมไปเสียสนิทว่าเคยได้ไปรับปากเพื่อนๆว่าจะเป็นสต๊าฟร้องเพลงของอินเตอร์

 

และยังมีงานถ่ายวีดีโอสื่อการสอนที่คาราคาซังมาตั้งแต่ยังไม่ปิดเทอม

 

....

 

ซ้อมร้องเพลง จันทร์ ถึง ศุกร์

 

ซ้อมละครตอนเช้า วันไหนบ้างไม่รู้

 

ถ่ายวีดีโอ เสาร์ อาทิตย์

 

อืมมมห์

 

.....

 

 

 

.....

 

แต่..ก็นะ

 

รอมานานแล้วครับ กับช่วงเวลานี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันที่ 13 -14 เมษายนของทุกปี

 นอกจากจะเป็นวันที่ร้อนเดือดกระตุ้นอารมณ์กระฟัดกระเฟียดของทุกคน และเป็นวันปีใหม่ไทย ซึ่งก็คือวันสงกรานต์แล้ว ทุกท่านทราบหรือไม่ครับ

ว่าวันที่ 13 และ 14 เมษายนของทุกปี

เป็นวันคนชรา และ วันครอบครัวอบอุ่น อีกด้วย

 

แต่หลายคนมักหลงลืมวันสำคัญสองวันนี้

เล่นกันเลยเถิด จนมีคนบาดเจ็บล้มตายกันเป็นว่าเล่น โดยไม่เคยคิดคำนึงถึงคนที่เค้าเป็นห่วง เลี้ยงเรามาแต่อ้อนแต่ออก

 

ข้าพเจ้าเป็นคนหนึ่งที่เพิ่งรู้ว่ามันมีวันสองวันนี้บรรจุอยู่ในตารางวันเล่นสงกรานต์อันแสนสนุกสนานของข้าพเจ้าด้วย

 

เมื่อวาน ข้าพเจ้าได้ไปเข้าร่วมประเพณีการละเล่นสงกรานต์นี้ที่ถนนสีลม

ศูนย์รวมเหล่าวัยรุ่นหนุ่มสาว

เดินไปได้ซักพัก

สายตาของข้าพเจ้าได้ไปสะดุดกับภาพๆหนึ่ง

มียายแก่ๆคนหนึ่ง นั่งถือขันอยู่ริมถนน ขอเศษสตางค์จากฝูงชนที่บ้างสาดน้ำ บ้างเล่นแป้ง บ้างฉวยโอกาสนี้จับเนื้อต้องตัวหญิงสาว ซึ่งอาจจะเป็นพี่ น้อง เพื่อน ลูก หรือญาติของคนอื่น

 

ลุงแก่ๆเดินเก็บขวดที่ไม่ใช้แล้วริมถนน

 

คนชรามากมายที่บ้านพักคนชรา ไม่ได้รับการเหลียวแลแม้จากครอบครัวของตนเอง

 

ทำไมชีวิตของพวกท่านเหล่านั้นถึงเป็นเช่นนี้

ครั้งหนึ่ง ทุกคนอาจลืมไปแล้วว่า พวกเขาเคยเป็นบุคลากรที่ขับเคลื่อนประเทศชาติให้เดินมาได้จนถึงทุกวันนี้

พวกเขาเคยเลี้ยงพวกคุณมาจนคุณเติบใหญ่

 

อย่าหลงระเริงไปกับสังคมจนเกินไป จนลืมคนข้างหลัง

คนแก่คนเฒ่า เขาก็ต้องการได้รับความรัก ความใส่ใจ ไม่ต่างกับพวกเราเลย

สนใจ ดูแลพวกท่านบ้าง ถึงแม้บางทีท่านจะขี้หลงขี้ลืม ขี้บ่น และทำให้เรารำคาญบ้าง

แต่ยังไงความรักที่ท่านมีต่อเรา มันไม่ได้ชราไปตามวัยหรอกครับ

 

บอกรัก และดูแลอาม่า อากง ญาติผู้ใหญ่ และคนในครอบครัวเราบ่อยๆนะ ก่อนที่จะไม่ได้บอก

 

 

 

 

 

เกิดอารมณ์อยากไปเที่ยวขึ้นมาอย่างรุนแรง

 

รู้สึกว่าชีวิตค่อนข้างจำเจขาดเรื่องราวใหม่ๆซะเหลือเกิน

เหนื่อยกับสภาพชีวิตตอนนี้อย่างแรง

 

ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีผลงานเห้รัยเลย

 

มีแต่เรียนไปวันๆ

 

 

 

 

อยากไปที่ไหนซักแห่ง ใกลๆ หวะ

 

 

 

เจอผู้คนใหม่ๆ สภาพแวดล้อมใหม่ๆ

 

ชีวิตกูพักนี้มีแต่ บ้าน คณะ สยาม

 

ครวย

 

เบื่อสาดดดดดดดดดด

เบื่อเรียน

เบื่อกับข้าวคณะ

เบื่อสามย่าน

เบื่อฝนตก

 

เบื่อกิจการคณะ ระบบคณะ

เบื่อการเมือง

 

ก่อนที่กูจะรู้สึกไร้ค่ามากกว่านี้

ถึงเวลาหรือยัง

 

ที่จะ

 

ออกไป

 

ที่ไหน

 

ซักแห่ง

 

ที่ไม่ใช่

ที่นี่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้ตั้งใจแอบอ้างเอาชื่อเพลงพี่โจอี้มาตั้งชื่อบล็อคให้เสี่ยงต่อการโดนเก็บค่าลิขสิทธิ์แต่อย่างใด

 

แต่ช่วงนี้ชีวิตมันเนือยๆ วุ่นๆยังไงพิกล(เอ๊ะ อัพไปก็งงไป??)

 

เกิดอาการขี้เกียจอัพบล็อคขึ้นมาอย่างประหลาด

 

อากาศร้อน บ้านเมืองระอุ

 

ไล่กันเข้าไป หน้าด้านอยู่กันเข้าไป

 

คนบ้าทุบทำลายองค์ท้าวมหาพรหม

 

ก็โดนรุมประชาทัณฑ์ตายตกตามซากพระรูปไป

 

ข้าพเจ้าก็ยังต้องเรียนเข้าไป ทำรายงานเข้าไป

 

พบว่าช่วงนี้ตัวเองอารมณ์แปรปรวน ควบคุมไม่ค่อยจะอยู่

 

 

 

ข้าพเจ้ารีบใช้ชีวิตไปรึเปล่านะ

 

พอรีบ รายละเอียดที่ควรจะได้มันก็ไม่ได้

 

ชีวิตบางช่วงผ่านไปอย่างไร้ค่า เพราะเราร้อนรนรีบเร่งเกินไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากพิธีถอดไท้เสร็จสิ้น

มันคือสัญลักษณ์ของการสิ้นสุดปี1

 

"พวกมึงเป็นพี่แล้วนะ เป็นพี่ หมายถึง แข็งแรง เว่ย

ไอ้สัตว์ กูพูดแค่นี้พวกมึงคงเข้าใจนะ"

พี่อู๋พูดจบ พร้อมกับกอดคอข้าพเจ้าและแก้ว เย ชอ

 

ข้าพเจ้าน้ำตารื้น

 

หลายคนอาจจะไม่เข้าใจว่าแค่ประโยคสั้นๆจากพี่ชายโคตรเท่ของข้าพเจ้าคนนี้มันซึ้งอะไรนักหนา

 

แต่ข้าพเจ้ารู้สึกว่ามันมีความหมายมากมายเหลือเกิน

 

ข้าพเจ้าจะต้องเป็นพี่แล้วสินะ

 1ปีที่ผ่านมา เรื่องหลากหลายผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งดี โคตรดี ซวย เซ็ง เซ็งฉิบหาย

บางเรื่องจำได้ บางเรื่องลืม ทั้งที่ไม่น่าจะลืม แต่ทุกเรื่อง

 

มันทำให้ข้าพเจ้าเติบโตขึ้น

 

แค่ไหนไม่รู้ แต่เติบโต

 

ขอบคุณทุกคน ทุกเหตุการณ์ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

 

 

ชีวิตนี้กูเคยพูดขอบคุณเป็นล้านๆครั้ง แต่มันมีไม่กี่ครั้งหรอก ที่กูจะพูดออกมากับความรู้สึกของกูที่อยากจะขอบคุณพวกมึงมากขนาดนี้  ขอบคุณพวกมึงทุกคน ที่ยังเป็นเพื่อนกู หรือเคยเป็น อย่างน้อยพวกมึงก็ทำให้ชีวิตกูมีเรื่องราว มีมิตรภาพจากพวกมึง กูขาดเพื่อนๆอย่างพวกมึงไม่ได้จริงๆหวะ

 

สัตว์!รักพวกมึงจริงๆหวะ

 

-ป๊า แม่ อาม่า อากง ปิ่น

 

มีคำขอบคุณมากมายที่อธิบายไม่หมด และคงไม่มีใครมาทดแทนครอบครัวที่ดีที่สุดของป้องครอบครัวนี้ได้อีกแล้ว

   ป๊า แม่    เทอมนี้ป้องจะพยายามทำเกรดให้มันดีขึ้นนะ ถึงมันอาจจะดีขึ้นไม่มาก แต่ก็จะพยายามให้มันดีที่สุดล่ะ

  ปิ่น  ตั้งใจเรียนนะเว้ย จะขึ้น ม.1 แล้ว อะไรมันไม่ง่ายเหมือนตอนประถมหรอก ป๊ากะแม่รักปิ่นมากนะ อย่าทำให้เค้าผิดหวัง

  อาม่า อาม่าพักบ้างนะ อาม่าเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว ป้องเข้าใจว่าอากงสำคัญกับอาม่ามาก ครอบครัว ลูกๆ สำคัญกับอาม่ามาก  แต่ทุกอย่างนั้นมันก็สำคัญกับเราทุกคนเช่นกัน อาม่าปล่อยให้ลูกหลานได้ดูแลอาม่า อากงบ้างนะ

  อากง ขอให้อากงดีขึ้นๆ กลับมาเป็นขวัญกำลังใจให้บ้านเรานะ

 

-เอ๋

  ตลอดเกือบ 1 ปีที่เราคบกัน เอ๋ทำให้ป้องได้เรียนรู้อะไรมากมายกับคำว่า"แฟน"

ป้องทำเอ๋เสียใจก็บ่อย ทำเอ๋ร้องไห้ก็หลายครั้ง ป้องรู้ว่าป้องทำผิดกับคนที่รักป้อง

เพิ่งรู้ว่า ตอนนั้นป้องยังเด็กมากจริงๆกับเรื่องพวกนี้ เห็นแก่ตัว ขี้งอน ไร้เหตุผล จอมบังคับ

 

แต่เอ๋ก็ยังทำทุกอย่างเพื่อป้อง

ป้องนี่มันเหี้ยจริงๆนะ มีคนที่รักเราขนาดนั้น แต่ก็ยังไม่ค่อยจะเห็นค่า

 

ขอโทษอีกครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้แก้อะไรในอดีตให้มันดีขึ้นได้

ขอบคุณ กับช่วงเวลาที่ดีมากช่วงนึงในชีวิตป้องนะ

 

รักกะบูมมากๆอย่าให้มันเกิดเหตุการณ์แบบเราอีกนะ

เอ๋เป็นคนดีมาก ใครได้คบกะเอ๋ก็ถือว่าโชคดีมากแล้วหละ

ดูแลความรักดีๆนะ ดูแลตัวเอง หม่าม้า เจ่เจ้ด้วย

มีรัยโทรมาปรึกษาได้ 24 ชั่วโมง เพื่อนคนนี้ยินดีฟังทุกอย่างด้วยความเต็มใจ

 

เป็นห่วงเสมอ

 

-บิ๋ม

  มึงจะไปอเมริกาแล้ว ถ่ายรูปเก็บอเมริกากลับมาให้กูด้วยนะ

แล้วเราคงจะได้กลับมานั่งคุยกันเรื่องศิลปะกะเรื่องอิมๆอีก

ไม่มีรัยจะพูดเรื่องมึงมากเว้ย เอาเป็นว่ารู้กันนะเว้ย

 

มึงยังคงเป็นเพื่อนสนิทของกูเสมอ

 

ขอให้โชคดีกับสิ่งที่มึงทำ สิ่งที่มึงไฝ่ฝันจะทำ แล้วก็ทิ้งอคติกับเรื่องเก่าๆในชีวิตซะที

 

ดีใจเหี้ยๆที่ได้เป็นเพื่อนมึงหวะ ไอ้เบิ้ม!

 

-หมิว

  หมิวเข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตป้องจริงๆนะ

หมิวทำให้คนไม่ค่อยเอาไหนคนนี้จริงจังและมีระเบียบกับชีวิตมากขึ้น

รู้จักแคร์คนอื่นมากขึ้น

คิดมากขึ้น

ดื้อน้อยลง

มากมายเหลือเกินที่ป้องไม่เคยทำให้ใคร

 

หมิวเข้ามาทำให้ชีวิตของป้องดูมีน้ำหนักขึ้น

 

สนใจอนาคตมากขึ้น

 

รู้จักการปรับตัว และยอมรับในตัวตนของคนอื่น

 

การเดินทางใหม่ของป้องในครั้งนี้ ป้องจริงจังมาก

แล้วก็หวังว่าคนที่เดินทางไปกับป้องคนนี้

จะเป็นคนนั้นที่ใช่จริงๆ และจะไม่ทิ้งป้องไปก่อนจะถึงที่หมาย

 

และป้องคิดว่าป้องคงเลือกไม่ผิดนะ

 

จับมือไว้แล้วไปด้วยกันนะ หมิวน้อย

 

รัก มากกว่าที่บอกครั้งที่แล้ว..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไปดูFearlessมา ประทับใจมาก

รอหนังกังฟูที่เนื้อเรื่องคลาสสิคอย่างนี้มานานแล้ว

 

 

 

เอาเป็นว่า จะไม่ขอสาธยายเรื่องย่อให้มันมากความ

แต่เมื่อข้าพเจ้าดูหนังจบ ก็ได้ข้อขบคิดมาได้ความคร่าวๆว่า:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(ที่จริงไม่อยากขึ้นต้นอย่างนี้หรอกนะขรับ)

ไม่ได้เจอกันมาเกือบครึ่งเดือน

เนื่องด้วยข้าพเจ้าติดภาระ

ที่ต้องรับบททดสอบทางการศึกษาอย่างใหญ่หลวง

นั่นก็คือการสอบกลางภาค

6 วิชา โอ้ว ยอร์ช

แถมมันยังเป็นการสอบแบบเป็นฤดูกาล คืออาทิตย์ละ 2 -3 วิชา

ซึ่งนั้นหมายความว่า

 ข้าพเจ้าต้องทนอยู่กับมันเป็นเวลาเกือบเดือนเลยทีเดียว

ทรมานเชี่ยๆ รุสึกเหมือนสอบเส็ด แต่ก็ยังไม่เส็ด

ผ่านไป 3 วิชา แบบถลอกๆ ทำได้มั่ง ไม่ได้มั่ง ลอกคนข้างๆมั่ง

แต่ก็เดินทางมาโดยสวัสดิภาพ

อีก 3 วิชาที่เหลือ

-ซิวิไลเซชั่น  ชีทเป็นปึกราวกับสมุดโทรศัพท์หน้าเหลือง เนื้อหาเยอะเชี้ย

                  ถ้าฉีกกินแล้วจำได้ก็คงทำไปแล้ว

                  แต่ยังไงก็ยังต้องทรหดอ่านต่อไป

                  4 days left.

-ฟิล์ม  อันนี้ไม่วอรี่เท่าไหร่ เพราะเป็นชอยส์

          แต่ด้วยลุคของอาจารย์ที่ค่อนข้างดูซาดิสต์

          ก็คงต้องอ่านเพื่อป้องกันภัยซ่อนเร้น(the phantom manace)

          ไว้ก่อน

          6 days left.

-อีค่อน  โนคอมเมนต์ กูไม่เคยเรียน ไม่รู้ว่าเรียนอะไร

            และไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปสอบ

            11 days left.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตื่นมากับอาการไอแบบมีเสลด

เวรแล้ว วันนั้นไม่น่ากินไอติมเลย

หรือว่ากรูต้องไปตรวจปอดวะ

 

 

วันนี้ไม่รู้ว่าจะใส่ชุดนิสิตไปเรียนทำไม

ในเมื่อข้าพเจ้าแค่ไปส่งงานอีค่อน(ซึ่งลอกเพื่อน)

แถมยังฝากเค้าไปส่งโดยไม่ขึ้นเรียนอีกตะหาก

 

ตอนเที่ยงเกิดอารมณ์อยากดูหนังคนเดียว

เลยลองไปดูโรงที่พารากอน ดูเรื่อง

"กระสือวาเลนไทน์"

จริงๆเรื่องนี้หมิวน้อยบ่นว่าอยากดูมาก

แต่แหะๆๆใกล้สอบแร้วนี่

ป้องดูเผื่อระกันนะ อย่าโกดเลย^^"งิๆๆ

เมื่อไหร่เราจะได้ดูหนังด้วยกันอีกนะ?

 

นั่งรออยู่หน้าโรง ได้ดูหนังตัวอย่าง

เรื่องอะไรไม่รู้ จำไม่ได้ รุสึกจะเป็นหนังเกาหลี

ชอบคำๆนึงของหนังเรื่องนี้มาก

 

 

 

 

 

                      ......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอ้ว

ข้าพเจ้าไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า

วันนึงจะต้องมานั่งอัพspaceเช่นนี้

แต่เอาเถอะ

การบันทึกอะไรในชีวิตลงไปในที่ๆนึง

มันอาจจะสนุกดีก็ได้

อย่างน้อยเราก็ได้กลับมานั่งทบทวน

ในรายละเอียด

หรือสิ่งเล็กๆน้อย

ที่ไม่ได้จดไว้แล้วอาจลืมไป

โอ้ ยอร์ช อัพทีแรกก็เนิร์ดซะแล้ว

วันนี้ตื่นมาพร้อมอาการเจ็บคอ ไอแค่กๆเหมือนเช่นอาทิตย์ก่อน

เมื่อไหร่มันจะหายซะทีวะ หวังว่าคงจะไม่เป็นโรคปอด

แถมข้าพเจ้ายังตื่นโคตรสาย ทำให้อดดูSmackdownตอนเช้าอีกตะหาก

 

วันนี้มีเซอร์ไพรซ์ หมิวน้อยโทรเข้าบ้านครั้งแรก แต่ไม่ได้รับ

เพราะกำลังปลดทุกข์หนักอยู่ในห้องนำ

โอ๋ๆหมาน้อยขอโทดนะ

แต่หมิวน้อยอย่าเบื่อหมาน้อยบ่อยละกัน หมาน้อยกลัวอ่า

ไม่รู้ถ้าไม่มีหมิวน้อย หมาน้อยจะเหงาแค่ไหนนะ

คิดถึงนะ^^

 

บางทีก็มานั่งคิด

จริงๆแล้วเราเกิดมาเพื่ออะไร

จริงๆแล้ว

อาจจะเกิดมาเพื่อใคร

หรือเพื่อทำอะไรซักอย่าง

บางคนเกิดมาเพื่อ

ทำความสำเร็จเพื่อตนเอง

บางคนเกิดมาทำความสำเร็จให้มวลมนุษยชาติ

 

กูเกิดมาเพื่อใคร หรือเพื่ออะไรนะ

 

 

 

แต่เอาเถอะ

 

 

ตอนนี้ต้อง กู้ชาติ!!!

นัดเจอกันเย็นนี้ ที่บ้านมาเอดะ!!